ارتباط مقاومت به انسولین با مشکلات گویش و زوال شناختی در زنان
14 اوت 2015- بالا بودن مقاومت به انسولین با مشکلات گویشی در زنان مرتبط است.مقاومت به انسولین اولین عامل خطر دیابت نوع 2 می باشد اما همچنین با زوال شناختی و علایم آن از جمله مشکل در تمرکز در افراد ارتباط دارد.
محققان دانشگاه و بیمارستان Turkuدر فنلاند با آنالیز اطلاعات 5935 فرد بالغ (3262 نفر از آنان زن بودند) با گستره ی سنی 30 تا 97 سال، به این نتایج دست یافتند.
میزان مقاومت به انسولین در این افراد اندازه گیری شد و از سوی دیگر روانی بیان آنها از طریق تعداد حیواناتی که در60 ثانیه نام می برند، بررسی گردید. دانشمندان با بررسی نتایج این اندازه گیریها دریافتند هر چه مقاومت به انسولین بیشتر باشد روانی بیان در زنان کاهش می یابد، چنین ارتباطی در مردان مشاهده نشد.
همچنین در این تحقیق،آپوپروتئین E4 allele یا APOE4 که یک عامل خطر شناخته شده برای بیماری آلزایمراست، اندازه گیری شد. محققان اظهار داشتند که مقاومت به انسولین در افرادی با APOE-4منفی، مشاهده می شود اما در افراد حامل آپوپروتئین APOE-4دیده نمی شود.
یک احتمال برای توضیح این نتایج در زنان وعدم وجود آن در مردان ، تفاوت در هایپراینتنسیتی ماده ی سفید مغز در مردان و زنان است، این تفاوت با تصویر برداری از مغز کاملاً مشخص است، محققان اعلام کردند میزان این ضایعات در زنان بیش از مردان است.
نویسندگان مقاله می گویند: اگر چه روانی بیان، حساسیت کافی را برای شناسایی زوال شناختی در مراحل ابتدایی در بالغین ندارد، اما با مقاومت به انسولین در زنان و تأثیرات منفی مقاومت به انسولین بر نواحی مغزی این افراد ارتباط دارد.
ارتباط بین مقاومت به انسولین وعملکرد شناختی نشان می دهد که مقاومت به انسولین یک عامل خطر برای بیماری آلزایمر است. تأثیرات علی و معلولی مقاومت به انسولین بر عملکرد شناختی در این تحقیق قابل ارزیابی نیست. از آنجائیکه این تحقیق یک مطالعه ی مقطعی بود، محققان نمی توانند مقاومت به انسولین را آغاز کننده ی زوال شناختی در زنان معرفی کنند. نتایج این تحقیق درمجله ی Diabetologiaمنتشر شد.
منبع: